Η κυβέρνηση αποφάσισε το «πάγωμα» των διαδικασιών για την προμήθεια του νέου οχήματος του Στρατού Ξηράς προκειμένου να αποφευχθούν νομικές εμπλοκές από την υπόγεια «μάχη» μεταξύ κορυφαίων επιχειρήσεων – Ανήσυχη η στρατιωτική ηγεσία για το ενδεχόμενο καθυστερήσεων στην επίλυση του ζητήματος, καθώς STEYR και REO παρουσιάζουν πλέον σοβαρά προβλήματα
Γράφει ο Βασίλης Σκουλαράκος – ΠΗΓΗ: POLITICAL 05/01/2026 – [Μετατροπή σε κείμενο: staratalogia.gr]
Έντονο παρασκήνιο, υπόγειες διαβουλεύσεις και μια μάχη μεταξύ κορυφαίων επιχειρήσεων στον χώρο της αυτοκίνησης και όχι μόνο. Αυτό είναι το σκηνικό που επικρατεί σε διαδρόμους και αρμόδια γραφεία στο υπουργείο Άμυνας, με επίκεντρο το ζήτημα της ανανέωσης του στόλου των οχημάτων γενικής χρήσης.
Το αιφνίδιο «πάγωμα» των διαδικασιών για την προμήθεια του νέου εθνικού στρατιωτικού οχήματος έχει προκαλέσει προβληματισμό στους τρεις κλάδους, καθώς πρόκειται για έναν διαγωνισμό που δεν αφορά απλώς την ανανέωση αλλά την ίδια τη λειτουργικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ο υφιστάμενος στόλος φορτηγών STEYR και REO, ο οποίος εδώ και δεκαετίες σηκώνει το βάρος των επιχειρησιακών αναγκών του Στρατού Ξηράς, παρουσιάζει πλέον σοβαρά προβλήματα διαθεσιμότητας και αξιοπιστίας.
Οχήματα με τεράστιο λειτουργικό κόστος, περιορισμένες δυνατότητες και αυξανόμενες βλάβες καλούνται να υποστηρίξουν σύγχρονα οπλικά συστήματα και απαιτητικά σενάρια ταχείας αντίδρασης. Αν και το προσωπικό καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να διατηρήσει υψηλές διαθεσιμότητες, είναι προφανές πως τα συγκεκριμένα οχήματα έχουν ξεπεράσει τα επιχειρησιακά τους όρια.
Το παρασκήνιο των μεγάλων παικτών
Όπως έχει γράψει ήδη η «Political», ο διαγωνισμός έχει μετατραπεί σε «μήλον της έριδος» μεταξύ δύο κορυφαίων ομίλων της εγχώριας αυτοκινητοβιομηχανίας, του Ομίλου Συγγελίδη και του Ομίλου Σαρακάκη, που στηρίζονται από τον Όμιλο Μυτιληναίου και τη Volvo αντίστοιχα. Η σύγκρουση, που εκτυλίσσεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, περιλαμβάνει έντονο lobbying και υπόγειες πιέσεις, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον.
Υπό το βάρος αυτής της κατάστασης η κυβέρνηση φέρεται να επέλεξε να τραβήξει προσωρινά χειρόφρενο προκειμένου να αποφευχθούν νομικές εμπλοκές και πολιτικό κόστος. Ωστόσο, η στρατιωτική ηγεσία δικαίως ανησυχεί για το ενδεχόμενο καθυστερήσεων στην επίλυση του ζητήματος.
Πηγές της λεωφόρου Μεσογείων μάλιστα επισημαίνουν στην «Political» ότι οι ανάγκες του Στρατού Ξηράς είναι άμεσες και πιεστικές, με τον υφιστάμενο στόλο να εμφανίζει σοβαρά προβλήματα διαθεσιμότητας, αυξημένο κόστος συντήρησης και περιορισμένη δυνατότητα υποστήριξης σύγχρονων οπλικών συστημάτων. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για νέα, υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα και για την “ασπίδα του Αχιλλέα”, όταν δεν έχουμε λύσει το θεμελιώδες ζήτημα της πλατφόρμας που θα μεταφέρει αυτά τα όπλα», τονίζει χαρακτηριστικά.
Το πρόβλημα, όπως επισημαίνουν, δεν είναι θεωρητικό και φέρνουν ως παράδειγμα τους πυραύλους PULS που είναι να ενταχθούν στην ελληνική φαρέτρα. «Ποια οχήματα θα μεταφέρουν τέτοιου είδους συστήματα; Πώς θα ενταχθούν επιχειρησιακά όταν δεν θα υπάρχει αξιόπιστο όχημα να τα σηκώσει και να αξιοποιήσει τις δυνατότητές τους;».
Όπως αναφέρουν, η ανανέωση δεν αφορά μόνο το «εθνικό φορτηγό», οχήματα μεταφοράς προσωπικού και κιροζινοφόρα. Θα πρέπει άμεσα να προωθηθεί και η ανανέωση των μικρότερων και πολύτιμων οχημάτων, όπως της θρυλικής «καναδέζας», με τον Στρατό Ξηράς να έχει προχωρήσει ήδη σε αξιολόγηση οχημάτων που έχουν προταθεί από ξένες εταιρείες.
Ο Έβρος και το κρίσιμο στοίχημα της ταχύτητας
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε σενάρια ταχείας αντίδρασης, ιδίως στον Έβρο. Αξιωματικοί με επιχειρησιακή εμπειρία στον Έβρο επισημαίνουν ότι ο χρόνος αποτελεί ίσως τον πιο κρίσιμο παράγοντα σε κάθε σενάριο κλιμάκωσης.
Οι πρώτες ώρες μιας κρίσης είναι εκείνες που καθορίζουν την αξιοπιστία της αποτροπής. Η ταχύτητα μεταφοράς μονάδων, η απρόσκοπτη τροφοδοσία πυρομαχικών και καυσίμων αλλά και η δυνατότητα άμεσης αναδιάταξης συστημάτων πυρός προϋποθέτουν έναν στόλο οχημάτων που να μπορεί να κινηθεί αξιόπιστα, μέρα και νύχτα, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Μπορεί λοιπόν ο σημερινός στόλος φορτηγών να ανταποκριθεί; Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύεται σε τόσο μεγάλες απαιτήσεις. Βλάβες, περιορισμένη διαθεσιμότητα και ελλείψεις ανταλλακτικών επιβραδύνουν κρίσιμες μετακινήσεις, αυξάνοντας τον επιχειρησιακό κίνδυνο. Σε ένα περιβάλλον υψηλής έντασης, ακόμη και μικρές καθυστερήσεις μπορεί να έχουν δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο στο πεδίο, υπονομεύοντας την ευελιξία και την αξιοπιστία των σχεδίων άμεσης αντίδρασης.
Στο ελληνικό Πεντάγωνο πάντως το μήνυμα είναι σαφές και, όπως επισημαίνεται, «οι καθυστερήσεις πάντοτε ελλοχεύουν κινδύνους».
Το «εθνικό όχημα» δεν είναι απλώς ένας ακόμη διαγωνισμός, αλλά ο κρίκος που συνδέει τη φιλόδοξη αμυντική αναβάθμιση με την πραγματική επιχειρησιακή ικανότητα στο πεδίο. Και όσο ο κρίκος αυτός παραμένει μετέωρος, το κόστος δεν είναι μόνο οικονομικό – είναι πρωτίστως στρατηγικό.
