Υπό αυτά τα δεδομένα η δαπάνη της επέκτασης του αγωγού θα μπορούσε να καλυφθεί από νατοϊκά ή από αμερικανικά κονδύλια. Κι αυτό δεν είναι κάτι που κινείται στη σφαίρα της φαντασίας. Η Ουάσιγκτον έχει αντιληφθεί τη μεγάλη σημασία του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και γι’ αυτό κάλυψε με έξοδα των ΗΠΑ την ανέλκυση προ τριετίας της βυθοκόρου «Ολγα» από τον βυθό του λιμανιού ώστε να μπορούν να δένουν μεγάλα πλοία. Γι’ αυτό εξάλλου και συμφώνησε με την Αθήνα η Αλεξανδρούπολη να είναι μία από τις ελληνικές εγκαταστάσεις που για μία πενταετία θα χρησιμοποιούν οι αμερικανικές δυνάμεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ (MDCA). Αλλά βέβαια και η Αθήνα θεωρεί ότι κατάφερε να αξιοποιήσει το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στο κατάλληλο τάιμινγκ.
Πράγματι, φαινόταν να είναι μία καλή λύση διότι ήταν ένα πολύ μεγάλο λιμάνι που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις μεγάλες ανάγκες logistics των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Γρήγορα όμως έμπειροι ανώτατοι αξιωματικοί αντιλήφθηκαν ότι το ξεφόρτωμα στρατιωτικού υλικού σ’ ένα λιμάνι που βρίσκεται δίπλα σε μεγάλο αστικό ιστό, στη δεύτερη πόλη της Ελλάδας, δεν θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση. «Τι θα γινόταν αν είχαμε συνεχώς διαμαρτυρίες κατά του ΝΑΤΟ από οργανώσεις;» ήταν ο προβληματισμός ανώτατου αξιωματικού. Κάπως έτσι εξετάστηκαν οι επιλογές των λιμανιών προς τα ανατολικά, δηλαδή της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης, με την τελευταία να επικρατεί.
