Η Επιστημονική Οργάνωση Εργασίας (management) διδάσκει, ότι ακόμη και ο πλέον ικανός διευθυντής (manager) μπορεί να επιβλέπει αποτελεσματικά μέχρι δεκατέσσερις (14) υφισταμένους. Συνεπώς, ακόμα κι ένας ταλαντούχος και διανοητικά προικισμένος Πρωθυπουργός δεν μπορεί να παρακολουθήσει και να εποπτεύσει το έργο πενήντα δύο (52) – όσα τα χαρτιά της τράπουλας – Υπουργών και Υφυπουργών, εάν δεν έχει διαιρέσει το σύνολο του έργου σε τομείς, έκαστος των οποίων θα παρακολουθείται από ειδικό τομεάρχη, εντεταλμένο σύμβουλο του Πρωθυπουργού. Οίκοθεν λοιπόν νοείται ότι όσο επαρκείς, ικανοί και κατάλληλοι είναι οι επιτελείς- σύμβουλοι του Πρωθυπουργού, τόσο στενή και επισταμένη είναι η παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου και φυσικά τόσο άμεσες οι διορθωτικές επεμβάσεις του ίδιου του Πρωθυπουργού.
Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Γέρου του Μωριά, ο οποίος αμείφθηκε με φυλακίσεις, του Νικηταρά, ο οποίος πέθανε ρακένδυτος σε ένα υγρό υπόγειο του Πειραιά, της Μπουμπουλίνας, η οποία αφού έδωσε τα πλοία της και όλα τα υπάρχοντά της για τις ανάγκες του αγώνος, είχε οικτρό τέλος, πυροβοληθείσα απ’ τους γονείς της κοπέλας που είχε κλέψει ο γιος της, τον Μάιο του 1825 και του Καποδίστρια, ο οποίος δήλωνε ότι «εφ’ όσον τα υπάρχοντά μου επαρκούν δια να ζήσω, δεν θα λάβω ούτε οβολόν από τα δημόσιο ταμείο». Αν παρακολουθούν από εκεί ψηλά τα τεκταινόμενα, με άφατη λύπη τους θα βλέπουν ότι τους εκπροσωπεί μια γυναίκα, η οποία ενδιαφέρεται περισσότερο για την εμφάνισή της, παρά για το αντικείμενο του διορισμού της και της οποίας η αμφίεση και τα αξεσουάρ στοιχίζουν μια ολόκληρη περιουσία. Οι ήρωες του 1821 δεν περιμένουν να τιμηθούν με τούρτες και ακριβές σαμπάνιες DomPerignon, αλλά με λιτές εκδηλώσεις, στις οποίες θα ξεχειλίζει ο πατριωτισμός και όχι η χλιδή της οικονομικής ευμάρειας. Οι ήρωες του 21, δύο αιώνες μετά το ανυπέρβλητο κατόρθωμά τους, θέλουν να δουν τη σημερινή Ελλάδα αποφασισμένη και πανέτοιμη να νικήσει και πάλι τους Μογγόλους της Ασίας, οι οποίοι δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη βουλιμίας τους για αρπαγή αλλοτρίων.
Με χλευαστικά σχόλια υπεδέχθησαν, οι οικονομικοί κύκλοι της χώρας, τον διορισμό του κ. Μιχάλη Μασουράκη, ως εκπροσώπου της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο με τον άτεγκτο και κυνικό PaulTomsenτόσο ταλαιπώρησε τη χώρα κατά την περίοδο των μνημονίων. Ο Μιχάλης Μασουράκης θα διαδεχθεί στη θέση αυτή τον προσεχή Σεπτέμβριο τον απερχόμενο, μετά πενταετή θητεία, εκλεκτό του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλη Ψαλιδόπουλο.
Ο σάλος τον οποίο έχει ξεσηκώσει ο διορισμός του κ. Μασουράκη, ο οποίος στους κύκλους της αγοράς έχει τον τίτλο «μνημονιακή πριμαντόνα» οφείλεται στο ότι ο εν λόγω κύριος είναι εκπρόσωπος του «άγριου νεοφιλελευθερισμού» και των «αχαλίνωτων αγορών» και κατά την περίοδο των μνημονίων χαρακτήριζε τα μνημόνια ως «ευκαιρία». Ως ανώτερο στέλεχος, Διευθυντής Οικονομικών Μελετών, της AlphaBank, κατά την περίοδο της εξαρτήσεως της χώρας από το Δ.Ν.Τ. ο κ. Μασουρίδης συνέτασσε τη μία μελέτη μετά την άλλη, για να υπερασπισθεί την αθλία πολιτική των δανειστών, η οποία υπονόμευε και την ασφάλεια της χώρας, πετσοκόβοντας τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης και την οποία οι ίδιοι, κατόπιν εορτής, έχουν παραδεχθεί ως εσφαλμένη.
Διερωτώμεθα ειλικρινά για πιο πράγμα αμείβεται ο κ. Μασουράκης με την τοποθέτησή του στη νευραλγική για τη χώρα αυτή θέση; Για τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις όλων των μελετών του, ως στέλεχος της AlphaBank, ή για τις επίσης ατυχείς προβλέψεις του πως με τα μνημόνια «δημιουργούνται συνθήκες αναγέννησης της ελληνικής οικονομίας, που μπορεί να οδηγήσουν σε μια παρατεταμένη περίοδο ευημερίας, που ίδια με αυτή δεν έχει ξαναδεί η χώρα»;
Με χιούμορ σχολίασε ο τομεάρχης οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην Υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος τον διορισμό του κ. Μασουράκη στο Δ.Ν.Τ. , γράφοντας σχετικά τα εξής. «Η Ν.Δ., συνεχίζοντας την παράδοσή της στις αξιόπιστες και σταθερές προβλέψεις τοποθέτησε εκπρόσωπο της χώρας στο Δ.Ν.Τ. – αφού υπηρέτησε πιστά το κίνημα “μένουμε Ευρώπη”- και τον ΣΕΒ, θέση από την οποία μέχρι πρόσφατα εγκωμίαζε “το υψηλό επίπεδο ετοιμότητος της κυβέρνησης”. Πρόκειται για τον οικονομολόγο ο οποίος το 2010 έγραφε στους FinancialTimesότι “αδράξαμε την ευκαιρία και μπήκαμε στα μνημόνια».